Γ.Σκαμπαρδώνης – Η κρυφή γοητεία της αγέλης

Κοροϊδεύουμε συχνά τους Ευρωπαίους (εμείς οι ξύπνιοι), θεωρώντας ότι υπακούουν ως αφελείς και ως πρόβατα, χωρίς να ελέγχουν. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο ψέμα -θα έλεγα ότι συμβαίνει το εντελώς ανάποδο: εμείς ακολουθούμε αγεληδόν τον κάθε κομπογιαννίτη που μας υπόσχεται το νερό του Καματερού, άμεσες θεραπείες της κρίσης, της φαλάκρας και του μνημονίου με φύλλα ελιάς ή ούρα ρινόκερου.

Εμείς είμαστε που, χωρίς να σκεφτόμαστε, τυφλά ψηφίζουμε ανακυκλούμενες οικογένειες, πιστεύουμε όποιον μας βαυκαλίζει με κραυγαλέα ψεύδη, εμπιστευόμαστε παραληρηματικά λαμόγια, κολλημένους σε άλλες εποχές, χαβιαρο-επαναστάτες, τρελαμένους με ένοπλες εξεγέρσεις, σωτηριολάγνους, φύλαρχους και άλλες ποικιλίες παραφρόνων που ψάχνουνε ρόλο και συγχώρεση σ’ αυτόν τον μάταιο ελληνικό βίο.
Τα τελευταία χρόνια έχουνε δημιουργηθεί διάφορες ομάδες και «ενώσεις πολιτών» -αλλά άμα τις δεις από κοντά, οι περισσότερες, είναι μαζώξεις ανθρώπων με το ίδιο ιδεολογικό κόλλημα. Συχνά είναι και μοχλοί κομμάτων, μετονομασμένες ομάδες που δρούνε με ιδεολογική ιδιοτέλεια. Σπάνια θα βρεις μια «ομάδα πολιτών» που τα μέλη της να έχουνε εντελώς διαφορετικές απόψεις, προτάσσοντας το συμφέρον της πόλης, διότι κι αυτό το βλέπουνε ιδεολογικά. Δεν βγαίνει εύκολα το καρούμπαλο απ’ το μυαλό. Κι όταν το έχεις, σκέφτεσαι τα πάντα δι’ αυτού: πρέπει όλα να διηθηθούν μέσω καρούμπαλου για να λάβουνε κάποια άλλη, νοηματική, δήθεν αξία.
Δύσκολο, δηλαδή, παρά τη φιλολογία, να γίνουμε πολίτες με την έννοια που είναι πολλοί Ευρωπαίοι και που: εξετάζουνε τα πάντα, δεν μπαίνουνε σε μαγαζί αν δεν ελέγξουνε από πριν, αυστηρά, τις τιμές, δεν πληρώνουνε λογαριασμό, αν δεν διασταυρώσουνε τα νούμερα, δεν ακούνε την εξαγγελία ενός πολιτικού, αν οι ίδιοι προσωπικά δεν ψάξουνε εξονυχιστικά να δούνε αν μπορεί να ισχύσει, δεν εμπιστεύονται κανέναν αν δεν τον τσεκάρουν μέχρι αηδίας. Κι έτσι πρέπει. Έτσι πάει μπροστά ένας άνθρωπος, μια κοινότητα, μια κοινωνία. Απορρίπτοντας κομψά, κι απ’ την αρχή, τα λαμόγια, τους δημαγωγούς, τους πυροβολημένους, τους κολλημένους, τους γραφικούς, τα ζόμπι, κι όλες εκείνες τις ταξιανθίες που στολίζουνε την καθημερινότητά μας με την ιδιοτέλεια και την παραφροσύνη τους.
Εδώ, στην Ελλάδα, δεν αποκτήσαμε ποτέ κουλτούρα πραγματικού, ανεξάρτητα σκεπτόμενου πολίτη. Δεν σε αφήνουνε κιόλας -αν κάνεις μια σχετική ένωση, θα σπεύσουνε αμέσως κάποιοι κομματικοί να την αλώσουν, να την καπελώσουν, να τη στρεβλώσουν. Ή θα στρεβλωθεί στην πορεία -αυτό είναι το πιο συνηθισμένο. Θα αρχίσουνε τα ίδια μεταπολιτευτικά βιολιά απ’ την αρχή, τα ίδια κόλπα, φράξιες, κομματικές οπισθοβουλίες και θα τη κάνουνε, πάλι, άτυπο, χαλαρό μισο-κομματικό γκρουπούσκουλο. Δεν γίνεται. Δεν γλιτώνεις απ’ αυτήν την αρρώστια.
Αυτή είναι ακόμα μια διανοητική ζημιά, που έγινε τις τελευταίες δεκαετίες. Κι άσε που επικαλούνται διάφοροι την ιδιότητα του πολίτη. Άλλα έχουνε συνήθως στο μυαλό τους. Ιδεολογικά μπαγλαρώματα ονειρεύονται, ή προσωπικές ιδιοτέλειες έχουν -το ζήσαμε πολλές φορές. Δώσαμε, φίλε, δώσαμε.
Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Καταρχήν διότι είναι εξόχως δύσκολο να διαθέτεις προσωπική, απολύτως ανεξάρτητη σκέψη, καθόσον αυτό θέλει μοναξιά, διαρκή μελέτη, εγρήγορση κατά του εαυτού σου που ρέπει, συνήθως, προς δεδομένες βεβαιότητες (Κλινέξ ξέρουμε, Κλινέξ αγοράζουμε) και δεν διασφαλίζει κομματικά κέρδη, ή συμφέροντα που προκύπτουν συνήθως από την υποταγή, την ομαδοποίηση, την υπακοή στον ινστρούχτορα, στην τοπική, στην νομαρχιακή, ή σε κάποιον εκάστοτε φαιδρό, ζουμπά Θεσσαλονικάρχη που την είδε Ναπολέων. Βρε, ουστ!
Δύσκολο να είσαι όντως πολίτης. Και τους όντως πολίτες κανένας δεν τους θέλει. Οι πιο πολλοί ψάχνουνε για αιγοπρόβατα, για αφισοκολλητές, για υποτακτικούς. Γιατί και οι ίδιοι είναι υποταγμένοι, χωρίς προσωπική σκέψη και περηφάνια. Δεν υπάρχουνε εν Ελλάδι εκείνες οι ιερές αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων, των οπαδών, ή των ιεραρχιών, που διασφαλίζουνε την αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό και πολλοί αρχηγοί χρησιμοποιούνε την λέξη «λαός». Τι θα πει αυτό; Τίποτε. Ο καθένας μας είναι από τη φύση του απολύτως ξεχωριστός. Αλλά θέλει, μπορεί και όντως να είναι; Ιδού το πρόβλημα. Καθόσον και η αγέλη έχει την κρυφή γοητεία και τα κέρδη της.

http://www.makthes.gr/news/permanent/89651/

About Antikleidi Blog

Antikleidi blog antikleidiblog@gmail.com
This entry was posted in Αστεία - χιούμορ, Πολιτική - επικαιρότητα, Ψευδοεπιστήμες. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s